Zauważ swoje dziecko gdy smutek staje się codziennością — jak reagować

Zauważysz to wcześniej niż myślisz - kilka drobnych zmian w zachowaniu nastolatka może być wołaniem o pomoc. Sprawdź, jakie sygnały alarmowe obserwować i jak reagować, by wesprzeć dziecko w kryzysie.

• Zauważ swoje dziecko w Twoim mieście - jak odczytać sygnały kryzysu
• Sprawdź te sygnały natychmiast i działaj - co robić krok po kroku

Zauważ swoje dziecko w Twoim mieście - jak odczytać sygnały kryzysu

Okres dojrzewania jest wymagający i u każdego młodego człowieka wygląda inaczej. Czasami zwykły smutek zamienia się w coś utrzymującego się dłużej i wtedy potrzebne jest wsparcie dorosłych. Kryzys może mieć różne źródła - genetyczne, biologiczne, społeczne albo rodzinne - i ważne jest szybkie rozpoznanie sygnałów, zanim problem się pogłębi.

Do czynników predysponujących należą między innymi: obciążenia rodzinne z zaburzeniami psychicznymi, zmiany w materiale genetycznym oraz aspekty biologiczne, takie jak wpływ funkcjonowania organizmu na psychikę czy nadużywanie substancji psychoaktywnych. Kiedy rodzic zauważy niepokojące zmiany, warto nie zwlekać z poradą specjalisty - psychologa lub psychiatry - ponieważ wczesna interwencja zwiększa szanse na wyprowadzenie dziecka z kryzysu.

Sprawdź te sygnały natychmiast i działaj - co robić krok po kroku

Uważne obserwowanie zachowania dziecka to pierwszy krok. Oto konkretne symptomy, które powinny wzbudzić czujność rodzica:

• powolne wycofywanie się z aktywności lub przeciwnie - nasilenie rozdrażnienia i częstsze konflikty z otoczeniem;

• zmiany w ocenach szkolnych - zarówno spadek, jak i nagła duża poprawa połączona z innymi zmianami w zachowaniu;

• opuszczanie lekcji bez usprawiedliwienia, szczególnie gdy wcześniej tego nie robiło;

• noszenie bluzek z długimi rękawami w upalne dni;

• nagły spadek masy ciała;

• częste dolegliwości somatyczne zgłaszane przez dziecko, jak ból brzucha, ból głowy, kołatanie serca czy problemy ze snem.

Gdy dostrzeżesz takie objawy, podejmij konkretne kroki: porozmawiaj z dzieckiem bez osądzania, umów wizytę u specjalisty - psychologa lub psychiatry - i skonsultuj się z lekarzem rodzinnym. W nagłych przypadkach związanych z bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia nie potrzebujesz skierowania - reaguj natychmiast.

Wsparcie działa najlepiej, gdy obejmuje różne obszary życia dziecka. Warto zwrócić uwagę na:

• rodzinę - bliskie, zaangażowane relacje rodziców z dzieckiem, jasne zasady wychowawcze i zaspokajanie podstawowych potrzeb emocjonalnych i społecznych budują poczucie bezpieczeństwa;

• szkołę - pozytywny klimat, wsparcie nauczycieli, poczucie przynależności do grupy szkolnej oraz docenianie wysiłku ucznia znacząco pomagają w regeneracji psychicznej;

• rówieśników - przynależność do grupy, która funkcjonuje zgodnie z normami społecznymi, daje młodemu człowiekowi punkty odniesienia i wsparcie emocjonalne;

• cechy indywidualne - wysoka inteligencja, zdolność adaptacji, mechanizmy samokontroli, poczucie własnej wartości i umiejętności społeczne pomagają radzić sobie z trudnościami.

Rozmowa z dzieckiem powinna być regularna i spokojna. Zapytaj, jak się czuje i jak jego samopoczucie zmienia się w różnych sytuacjach, rozmawiaj o emocjach i sposobach kontroli zachowania. Zachęć, by nie bało się przyznać, kiedy jest mu źle, i zapewnij, że może liczyć na pomoc.

W stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia: W takich sytuacjach nie potrzebujesz skierowania!

Jeżeli w Twoim mieście działa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna lub ośrodek zdrowia dla młodzieży, skontaktuj się z nimi jako pierwszym krokiem. Szkoła może również pomóc w nawiązaniu kontaktu ze wsparciem. Im szybciej zareagujesz, tym większa szansa, że dziecko otrzyma pomoc, której potrzebuje.

Na podst. KPP w Lublińcu